آخرین اشک

انتظار ... واژه غریبی است ... واژه ای که روزها یا شایدم ماههاست که با آن خو گرفتم ... که چه سخت است انتظار ... هر صبح طلوعی دیگر است بر انتظار فرداهای من! ... خواهم ماند تنها در انتظار تو ... شاید که روزی بخوانند بر تو، عشق مرا... می دانم روزی خواهی آمد می دانم ... گریان نمی مانم، خندانم ... برای ورودت ای عشق ... وقتی به یادت می افتم، به یاد خاطراتت ... نامه هایت را مرور می کنم، یک بار ... نه ... بلکه صد بار ... وجودم را سراسر عشق فرا می گیرد ... و اشک شوق به گونه هاییم روانه می شوند ... تنها می گوییم، همیشه در قلب منی ... می دانم که باز خواهی گشت ... می دانم !!! به یادت لحظات خوش انتظار و تنهایی ... به یادت خواهم ماند همیشه در انتظار

 

کاش الان آغوش گرمت سر پناه خستگیم بود ... دو تا چشمات پر از اندوه ... واسه دل شکستگیم بود ... آرزوم اینه که دستام توی دستای تو باشه ... تنگی این دل عاشق با نوازش تو واشه ... قول می دم با داشتن تو ... هیچ غمی نداشته باشم ... همه هستی قلبم تو دو حرف خلاصه میشه ... عشق تو ... بودن با تو ... دو نیاز زندگیشه ... پرم از ترانه تو ... گرچه واژه ها حقیرن ... خوبه وقتی نیستی پیشم ... اونا دستمو میگیرن ... راز منو هیچ کس غیر مهتاب نمیدونه ... تنها شاهد واسه غصه، گریه و تنهاییم اونه ... زندگیم رنگ خدا بود ... اگه تنها تو رو داشتم ... اگه میشد واسه گریه ... رو شونت سر می گذاشتم

من دلي ديوانه دارم كه زبون سرش نمي شه

هرچي ميگم عشق دروغه، ولي باورش نميشه

آه وناله شده كارم اشك بيهوده مي بارم

دل ساده شده عاشق چه كنم چاره ندارم

عاقبت به دام عشق من گرفتار شدم

با غم و رنج و بال روز و شب يار شدم

اي خدا من با دلم چي كار كنم

كجا از دستش آخه فرار كنم

نميشه از سينه بيرونش كنم

نه دوايي تا كه درمونش كنم

بهتر كه بسوزه تا ديگه عاشق نشه

واسه من اين بي زبون آيينه دق نشه

 

 

اگر به لبهايم روايت درده

سرود آوازم شكايت درده

به هر كه دل بستم

 دشمن جونم شد

 حديث عشق من وايت درده

اين كه برات گفتم

قصه يك مرده

مردي كه اب غمهاش

عمرشو سر كرده   

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ديگه چشمات برام رنگي نداره

 

ديگه حرفات برام معني نداره

 

ديگه خنده هات برام ساز نداره

 

ديگه گريه هات برام ناز نداره

 

ديگه ديدنت برام يه دنيا نيست

 

بوسه‌اي از اون لبات يه رويا نيست

 

زير بارون رفتن و خيس شدنم

 

عالمي بود كه ديگه اين حرفا نيست

 

ديگه تو دلم برات جا ندارم

 

ديگه رو چشمهام تو رو نميگذارم

 

اگه عكستو ديدي لاي كتاب

 

اون كتاب رو حتي بر نميدارم

 

يادته گفتي بيا يكي باشيم؟

 

دست به دست هم بديم تا اسمون؟

 

يادته گفتي بيا جدا نشيم؟

 

بيا تا بريم به قلب كهكشون؟

 

واسه من چي جا گذاشتي از خودت؟

 

ديدي باز منو گذاشتي و غمت؟

 

ولي ايندفعه ديگه جدي ميگم

 

نمي خوام حتي يه بار ببينمت

 

ميدوني چي منو گريه ميندازه؟

 

سادگيم! كه حتي هاشا نداره

 

خوب حالا بذار بگم ازلج تو

 

ديگه هيچي برام فرقي نداره

 

 

چگونه فراموشت کنم تو را که همزمان با تولدت در قلبم همه را فراموش کردم و برايم تمامی خاطرات بيگانه شده اند زندگيم فقط يک انتظار سخت است انتظار رسيدن به محبوبم او که بيش از همه دوستش دارم اوست که می تواند تنهائيم را بشکند اما نمی دانم چرااو هم با ما دست ناسازگاری دارد با اينکه می دانم دوستم دارد ولی فکر می کنم از غم دلم خبر ندارد شايد نمی داند دارم آتش می گيرم خدايا او را از من جدا مکن که بی او اين دنيا را نمی خواهم. آنکه دايم هوس سوختن ما می کرد کاش می آمد از دور تماشا می کرد هميشه عاشق ماندن دليل بر عاشق شدن نيست خيلی ها می روند تا ثابت کنند که عاشق هستند ديشب نشد بهت بگم که من چقدر دوست دارم نشد يه روز بهت بگم که من فقط تو رو دارم عاشقی رابر دلم بخشيد ورفت عشق رادر قلب من او ديدو رفت من به يادش روز وشب سر می کنم بی وفا اندوه مرا او ديدورفت با سکوتش قلب من ديوانه تر شد بی صدا از پيش من خنديد ورفت اشک باران شد زمين از رفتنش اشک را در چشم من او ديد ورفت عشق را در چشم من باور نکرد عشق را از قلب من او ديد ورفت در خواب ناز بودم شبی ديدم کسی در می زند در را گشودم روی او ديدم غم است در می زند اي دوستان بيوفا از غم بياموزید وفا غم با همه بيگانگی هر شب به ما سر میزند

 

بنــام آنکــه در گلستــان زندگــی کاشــت تخــم محبــت را

 

ای کاش آشناییها نبود       به دنبالش جداییها نبود

 

در طواف شمع می گفت این چنین پروانه ای

سوختم   از    این   آشنایی   ای   خوشا   جدایی

دفتر عشق   مرا  آهسته  بگشای   ای   رفیق

چرا در لای هر ورقش یک قلب عاشق خفته است

 

 

بنام تک دیده بان عشق

 

بنام آنکه ازهجران غربت

به دلها می دهد درد محبت

هنوز کاری نکردم در توانم

که باشد لایق تو ای روانم

تو را من از کجا باید بخونم

که هستی خوندنی از سر به آخر

یاد عشقهامون تو دادی شعر عاشقی را از بر

از میان شعله عشق شده پروانه بی پر

من که پشت هر ستاره رمزو رازی از تو دارم

شکلی از تو روشن عشق،توی هر آینه بیارم.

 

مي خواهم

بدون اسارت دوستت بدارم

با آزادي در كنارت باشم

بدون اصرار تو را بخواهم

با احساس گناه ترك ات نكنم

با سرزنش از تو انتقاد نكنم

و با تحقير به تو كمك نكنم

 

 

 

زغم كسي هلاكم كه ز من خبر ندارد
عجب از محبت من كه در او اثر ندارد

 

 

ازم پرسید به خاطر کی زنده هستی؟

با اینکه دوست داشتم با تمام وجود دادبزنم به خاطر تو

بهش گفتم به خاطر هیچ کس

دوباره پرسید پس به خاطر چی زنده هستی؟

با اینکه دلم داد می زد به خاطر دل تو

با یه بغض غمگین گفتم به خاطر هیچ چیز

من ازش پرسیدم تو به خاطر چی زنده هستی؟

در حالی که اشک تو چشمانش جمع شده بود گفت:

به خاطر کسی که به خاطر هیچ چیز،هیچکس زنده است

 

ای مسافر غریبه چرا قلبم را شکستی

رفتی و تنهام گذاشتی دل به نا باوری بستی

ای که بی تو تک وتنهام توی این غر بت سنگی

میدونم بر نمی گردی شدی هم رنگ دو رنگی

همه زندگی من اون نگاه عا شقت بود

چرا فکر کردی به جز من یکی دیگه لایق بود

رفتی واز من گرفتی اون نگاه اشنا تو

واسه من بغضی گذاشتی التهاب لهظه ها تو

حالا من تنها نشستم با نوای بی نوایی

چه غریبم بی تو اینجام ای غریبه بی وفای

ای غریبه بی وفایی

 

 

 

مايه اصل ونصب امروز در دوران زر است

متصل خون مي خورد تيغي كه صاحب جوهر است

نا كسي گر بر كسي بالا نشيند عيب نيست

روي دريا خس نشيند قعردريا گوهر است

شصت وشاهد هردو دعواي بزرگي مي كنند

پس چرا انگشت كوچك لايق انگشتر است

آهن وفولاد از يك كوره مي آيند بيرون

آن يكي شمشير گردد وآن يكي نعل خر است

بچه خر از خريت پيش پاي مادر است

كره اسبي از نجابت از پي هم مادراست

خواهي كه جهان در كف اقبال تو باشد

خواهان كسي باش،كه خواهان تو باشد

در فكر كسي باش كه در فكر تو باشد

عاشق به كسي باش كه عاشق به تو باشد

تنهاي تنها

مي رسد روزي كه بي من لحظه ها را سر كني

مي رسد روزي كه مرگ عشق را باور كني

مي رسد روزي كه يكه وتنها مي نشيني

در كنار عكس من شعرهاي گفته ام را ازبر كني

جدايي

دلم مي خواهد يك چيزي را بداني

ديگه نه عاشقي، نه مهرباني

من هم ديگه تصميمم را گرفتم

اصلاً نمي خواهم كه پيشم بماني

ديشب كه داشتم فكرهايم را مي كردم

ديديم كه با تو تلف شده جوا نيم

يه جا يك جمله قشنگي ديدم

عاشق، را بايد از خودت بروني

چه شعرهايي من واصه تو نوشتم

تو همه چيز بودي جز آسماني

يادِت مي ياد؟ منتم را كشيدي

تا كه فقط بدم نشوني

يادت مي ياد؟ روي درخت نوشتي

تا كه عمر داري واصه من مي خوني

يادت مي ياد؟ سلامم را گفتي به هيچ كسي نمي رساني

حالا بيار عكس هايم را تا تما م شه.

اگه وقت داري اگه مي توني

نكنه خجالت مي كشي ميدونم تو خيلي وقت مال اوني

خوش باشي هرجا كه ميري

الهي تلافي نكنه زمانه

هر كجا هست خدايا به سلامت دارش